Het nieuwe normaal VS het oude normaal.

Wat is het nieuwe normaal eigenlijk? Wat was het oude normaal? Dat zijn de vragen die door mijn hoofd schieten.

Voor zover ik me kan bedenken van wat het oude normaal was, was dat voor mij helemaal niet zo normaal. In mijn optiek was de samenleving aardig achteruit gegaan. In alle opzichten. Dus ik denk “wat lullen jullie nou met je nieuwe normaal” Juist de afgelopen tijd, tijdens de Corona begin ik weer wat meer sociaal gedrag te zien. Nu hoor ik je denken meer sociaal gedrag, waar dan? Dan doel ik op meer sociaal gedrag ten opzichte van de afgelopen 15 jaar.

Sociaal gedrag.

Wat heb ik me de afgelopen 15 jaar en misschien nog wel langer geërgerd aan mensen. In de 18 jaar die ik in de winkel heb gewerkt, heb ik een enorme stijging in asociaal gedrag gezien. Daarbij zag ik een hoop egoïsme in de mensen. Bijvoorbeeld, hoe bizar ik het vond als een persoon netjes “hallo” tegen me zei, of netjes vroeg of hij/zij wat mocht vragen. Het kan aan mij liggen maar voor mij is dat dus het oude normaal. Je netjes gedragen ten opzichte van anderen.

Verrassingselement

Zoals ik het nu zie, is het tokkie gedrag het nieuwe normaal geworden. En nee, dit heeft niets meer met inkomen te maken. Hoe vaak ik heb gezien dat mensen binnen kwamen in de winkel, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het nette mensen waren. Om er vervolgens dan achter te komen, dat je je daar lelijk in kan vergissen. Andersom gebeurde idem dito, dat de eerste gedachte was dat het tokkies zouden zijn en dat ze zich dan juist heel netjes gedragen.

Verlangen naar vroeger.

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik me begin af te vragen wat nu eigenlijk normaal is. Er word gesproken over een “nieuwe normaal”. Ik raak hier alleen maar van in de war. Als het nieuwe normaal met 1,5 meter afstand moet, maar dat het respect voor elkaar daar mee terug komt. Dan teken ik daar voor. Voor mij is er een groot gemis aan de omgangsvormen van vroeger. Iedereen kan ervan vinden wat hij/zij wil, maar ik verlang naar opgevoede kinderen. Die weten hoe ze een ouder iemand aan moeten spreken. Of een kind dat op een verjaardag vraagt of het iets lekkers van tafel af mag pakken in plaats van naar de tafel te rennen en overal in te gaan graaien.

Kindervrije restaurants.

Voor mij is het al zo’n grote irritatie geworden, dat ik begrijp dat er mensen zijn die voorstander zijn van kindervrije restaurants. Dit zou niet het geval zijn indien kinderen netjes aan tafel zitten en zich in een zekere mate zouden gedragen. Het ergste van alles is nog, dat je tegenwoordig kinderen van iemand anders niet mag aanspreken op hun gedrag. Dan heb je de spreekwoordelijk poppen aan het dansen met ouders die je dan boze blikken toewerpen ( mag je nog hopen dat het alleen blikken zijn) alsof je ter plekke dood neer moet vallen. Het grootste gemis naar mijn mening is de stabiliteit in de vorm van orde en regelmaat. Kinderen hebben tegenwoordig geen idee meer waar ze aan toe zijn.

Al met al, wat is normaal!? Weet jij het nog? Over dit onderwerp zou ik nog een heel boek kunnen schrijven, maar dan doen we maar niet.

Tot de volgende blog. Er zit genoeg inspiratie in mijn hoofd, dus zal niet lang duren voor een nieuwe blog. Groetjes JustBecky

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *